مدتها پيش كه براي اولين بار با مجيد در فضاي وبلگي آشنا شدم فكر نمي‌كردم كه روزي مجيد به يكي از بهترين دوستانم بدل شود. براي من كه به خاطر شرايط خاصم(كه بچه‌ها كم و بيش مي‌دانند)  از كرانه‌هاي ارس تا كنار سد هيرمند و از خرابه‌هاي كلات نادري در خراسان تا ساحل اروندرود‏، دوست و رفيق دارم شايد يك رفيق كم يا زياد خيلي تفاوت نمي‌كرد؛ ولي از طرفي دوست خوب، چيزي است كه لااقل من نمي‌توانم از آن چشم بپوشم. مجيد با انتقادات تيز و با نيش‌قلمهايش، همواره سعي كرده پليدي‌ها و پلشتي‌هايي كه هم‌نسلانمان را تهديد مي‌كند بزرگنمايي كند و با دل پاكش، زمينه قضاوت صوابي را براي خوانندگانش فراهم آورد. وي همواره سعي كرده تا با صراحت لهجه‌اش‏، لايه‌هاي پنهان جامعه را برايمان متصور كرده، آنرا نقد نمايد. حالا ديگر مجيد خوشدلمان محور دوستي خيلي از ما شده و اكنون وبلاگش شده كانون مهرورزي و جاييكه مي‌توانيم احترام و به فكر همنوع‌بودن را تمرین كنيم. افتخار مي‌كنم كه با مجيد همشهري هستم و اين پست را اختصاصاً به ايشان تقديم مي‌كنم. انشاالله كه چراغ وبلاگش سالها روشن بماند و نورافشاني كند. بهار دلنشين تقديم به مجيد عزيزم:

بهار دلنشين

خاكستر(ترك غارتگر)

شاعر: صفاي اصفهاني

اجراي استاد محمد رضا شجريان

دستگاه: شور(گوشه ابوعطا يا دشتي)

اجراي اول: پاييز 1355، با همراهي اركستر بزرگ راديو تلويزيون ملي ايران به رهبري استاد فرهاد فخرالديني(متولدتبريز1316) به مدت 6دقيقه و 55ثانيه

اجراهاي ديگر: سوييس و دانشگاه هاروارد امريكا، تابستان 1369

دل بردي از من به يغما اي ترك غارتگر من

ديدي چه آوردي اي دوست از دست دل بر سر من

عشق تو در دل نهان شد دل زار و تن ناتوان شد

رفتي چو تير و كمان شد از بار غم پيكر من

بار غم عشق او را گردون نيارد تحمل

چون مي‌تواند كشيدن اين پيكر لاغر من

مي‌سوزم از اشتياقت در آتشم از فراقت

كانون من سينه من، سوداي من آذر من

اول دلم را صفا داد، آئينه‌ام را جلا داد

آخر به باد فنا داد عشق تو خاكستر من