«مِی» نوش که عمر جاودان خواهی یافت

یادگار دوست ، تقدیم به داداشی عزیزم(4/1)

امشب بدون هیچ صحبتی/ خاموش کن چراغها را و بخواب کنارم/ فردا پیش از طلوع سپیده/ شاید رفته باشم از کنارت!/ صدایت در گوشم گریه می کند/ و گرمای تنت هنوز در وجودم، در مشتم است/ کاشکی پیش از سپیده دم، در آغوشت آرام بگیرم/ مانند قبل از بارش باران، چشمهایم پر از اشک شده است/ آخرین مسافر قلبم تو هستی، تو/ بعضی وقتا عشقی اینگونه در سر انسانهاست/ مانند قبل از بارش باران، چشمهایم پر از اشک شده است/ آخرین مسافر قلبم تو هستی، تو/ یکی عشق و یکی نفرت در دل/ یکی حسرت به دل می مونه، می دونی که!/ یکی ماهها، یکی سالها/ یکی تا آخر عمر، [حسرت به دل می مونه] می دونی که...!/ آه، دلم می خواد امشب هیچگاه صبح نشود/ و چشمانم عشق دیگری را به خود نبیند/ هنوز سپیده نزده است، کاش در آغوشت باشم/ مانند قبل از بارش باران، چشمهایم پر از اشک شده است/ آخرین مسافر قلبم تو هستی، تو/

آژدا پک کان

ويدئوي بت پرست (آلبوم طلوع)، صدا و تصوير معين

خاك عاشقی می‌داند، گريه می‌كند، رنج می‌كشد
و صبر می‌كند، سر به آستان مرگ می‌گذارد، بر شانه‌هايش گريه می‌كند
اما نمی‌ميرد، خاك عاشقی صبور است، بر برگ‌های پاييز بوسه می‌زند
تقدير جهان را عوض می‌كند، جوانه‌ها را بيدار، و درخت‌ها را خواب می‌كند
اما خود، هرگز نمی‌خوابد، خاك عاشقی صبور است، كه سال‌ها و سال‌ها
برای آسمان صبر می‌كند، و من، همانم، كه از خاك آمده‌ام
چون خاك عاشقم، و چون خاك، روزی، صبوری را هم خواهم آموخت